Cuma sabahı uyandım ve telefonum artık aramızda degildi...
Uzun zamandır bozulmak üzere gibiydi lakin biraz daha gider diye umuyordum. Benim için oldukça zor oluyor bu durum. Teknolojiye ve iletisime o kadar baglanmısım ki yoklugunu bu kadar hissetcegimi düsünmemistim.
Bu da dert mi? degil tabi ki lakin hayatımı aksatan bir sorun suanda.
Yeni bir telefon için önerileriniz var mı? Ben biraz kararsızım da...
Bir de bana ulasmak isterseniz güvercin yollayın!
Sevgilerimle :)
NOT: Kısa süre için geçerli olan yılbası çekilisine katıldınız mı? katılmak için tık tık :)
NOT: Kısa süre için geçerli olan yılbası çekilisine katıldınız mı? katılmak için tık tık :)
You Might Also Like
Nerelerdeydim? | Hayatımda Büyük Değişiklik!
By zeynep'ingünlügü 11:20 blog yazarlıgı, cumartesi, deneme, eğlence, en güzel aktivite, keder, mutlu, mutlu pazar
Heyooooo! Ben Geldim.
Neden yoktum uzun zamandır? Çünkü hayatımda çoook büyük değisimler yasıyordum. Eğer beni instagramdan takip ediyorsanız bu büyük değisimlere asinasınızdır. :)
Bilmeyenler için MEZUN OLDUM! :)
Benim için çok heycanlı ve uzun soluklu bir dönemdi.
Aranızda bilenler var mı bilmiyorum ama mezuniyet kınası yaptık.
Bir kaç gün sonra mezuniyet balomuz vardı.
Son olarak ise kepimizi attık.
Mezun olduk dostlar! 5 koca yılı devirdik ve 2011 işletme sınıfı mezun oldu. Buruk bir sevinçti, hepimizin yolu açık olsun!
You Might Also Like
Bugün Geri Kalan Hayatımın İlk Günüydü Ve Ben Çok Kararsızdım
By zeynep'ingünlügü 02:03 acı, aile, deneme, geçmiş, günlük, kararsızlık, keder, özlem
Bazı günler hiç uyanmak gelmez içimden. O günü next next yapıp ertesi güne geçmek için yoğun istek duyarım.
İnsan uyanır uyanmaz kararsızlık yağmuruna tutulur mu? İster mevsim geçişi diyin, ister depresyon... Ben yorgun bir savaşçıyı oynuyorum.
Hiç bir şeyin beni mutlu edemediği, mutsuzluklar ve memnuniyetsizlikler ülkesine savruluyorum. Ve bu durupdururken hiç bir sebeb yokken olabiliyor.
Demek ki bir insanın stabil ruh haline sahip olması elinde olanlarla bir ilgisi yokmuş. Hiçbir şeyi olmayan insanlar herşeyi olan insanlardan daha mutlu yada daha huzurlu olabiliyormuş. Bunu neden mi yazdım?
Ne elimde olanlardan dolayı şımarıklık yapmak, nede olmayanlar için sitemde bulunmak... Yazdım çünkü yazmak benim için terapiydi ve ben bunu keşfettiğim günden beri yazıyordum.
Her şeye sahip olmak gibi isteklerim olmamasına özen gösterdim. Elde etmek için çabalamak bizim evimizde önemli bir kuraldı. Yemek yemek için sofraya yardım etmelisin, dışarıya çıkmak istiyorsan önce ödevlerin bitmeli, istediğin bir şeyi almak için kendi harçılıgından da bir şeyler koymalısın....
Bu bana doyumlu olmayı öğretti. Büyüyüp kendi ayaklarım üstünde durmaya başladığımda gerçek dünya ile ne kadar paralel yetiştirildiğimizi gördüm. Hiç zorluk çekmeyip; hayatı öğrettiğin için teşekkür ederim baba...
Arkamı her döndüğümde kocaman bir çınar gibi hissettim gölgesini... Takılıp düşmeme de izin verdi, koşup uçmamada...
Kanatları hep üstümdeydi ama bir o kadar özgür bıraktı...
Çocukluğumun ilk arkadaşıydı, ilk dayanağım. Ben ne yaparsam yapıyım her zaman koşulsuz destekledi beni... Bazen anlattıklarım hakkında hiçbir fikri olmasa bile daima dinledi, Akıl verdi, istediğim zaman elinden gelen her şeyi yaptı. Benim ise tek amacım onu gururlandırmaktı.
Bunun gibi zamanlarda kararsızlıklarımın içinde aklıma hep bu gelir. ^Babam benim yanımda^ bu benim için bir 'motto' güçsüz yada yalnız hissettiğimde; bitmek bilmez bir güç kaynağı...
'İnandığın hedefler uğruna yürü' der, herzaman... 'Kimse seni alkışlamasa da devam. Yapamazsın deseler de vazgeçme. Bir gün başardığın da herkes yanında olucak...'
Başardığım zamanlar herkes yanımdayken çaresizliğe düştüğümde kimseyi göremiyorum. Yanımda olanlar bildiğim, güvendiğim insanlar. Zaten az olsun öz olsun değil mi?
Bana inanan herkese bende inanıyorum...
zeynep.dilara.durmaz@hotmail.com
İnsan uyanır uyanmaz kararsızlık yağmuruna tutulur mu? İster mevsim geçişi diyin, ister depresyon... Ben yorgun bir savaşçıyı oynuyorum.
Hiç bir şeyin beni mutlu edemediği, mutsuzluklar ve memnuniyetsizlikler ülkesine savruluyorum. Ve bu durupdururken hiç bir sebeb yokken olabiliyor.
Demek ki bir insanın stabil ruh haline sahip olması elinde olanlarla bir ilgisi yokmuş. Hiçbir şeyi olmayan insanlar herşeyi olan insanlardan daha mutlu yada daha huzurlu olabiliyormuş. Bunu neden mi yazdım?
Ne elimde olanlardan dolayı şımarıklık yapmak, nede olmayanlar için sitemde bulunmak... Yazdım çünkü yazmak benim için terapiydi ve ben bunu keşfettiğim günden beri yazıyordum.
Her şeye sahip olmak gibi isteklerim olmamasına özen gösterdim. Elde etmek için çabalamak bizim evimizde önemli bir kuraldı. Yemek yemek için sofraya yardım etmelisin, dışarıya çıkmak istiyorsan önce ödevlerin bitmeli, istediğin bir şeyi almak için kendi harçılıgından da bir şeyler koymalısın....
Bu bana doyumlu olmayı öğretti. Büyüyüp kendi ayaklarım üstünde durmaya başladığımda gerçek dünya ile ne kadar paralel yetiştirildiğimizi gördüm. Hiç zorluk çekmeyip; hayatı öğrettiğin için teşekkür ederim baba...
Arkamı her döndüğümde kocaman bir çınar gibi hissettim gölgesini... Takılıp düşmeme de izin verdi, koşup uçmamada...
Kanatları hep üstümdeydi ama bir o kadar özgür bıraktı...
Çocukluğumun ilk arkadaşıydı, ilk dayanağım. Ben ne yaparsam yapıyım her zaman koşulsuz destekledi beni... Bazen anlattıklarım hakkında hiçbir fikri olmasa bile daima dinledi, Akıl verdi, istediğim zaman elinden gelen her şeyi yaptı. Benim ise tek amacım onu gururlandırmaktı.
Bunun gibi zamanlarda kararsızlıklarımın içinde aklıma hep bu gelir. ^Babam benim yanımda^ bu benim için bir 'motto' güçsüz yada yalnız hissettiğimde; bitmek bilmez bir güç kaynağı...
'İnandığın hedefler uğruna yürü' der, herzaman... 'Kimse seni alkışlamasa da devam. Yapamazsın deseler de vazgeçme. Bir gün başardığın da herkes yanında olucak...'
Başardığım zamanlar herkes yanımdayken çaresizliğe düştüğümde kimseyi göremiyorum. Yanımda olanlar bildiğim, güvendiğim insanlar. Zaten az olsun öz olsun değil mi?
Bana inanan herkese bende inanıyorum...
zeynep.dilara.durmaz@hotmail.com
You Might Also Like
Bir sabah uyanıyorum ve aklıma ilk gelen şey 'saçımı kestirmeliyim' oluyor.
Nasıl bir depresif ruh halindeysem artık kıvırcık saçlarımı kısacık kestirmek geliyor içimden. Tam afro dediğimiz model.
Hem yaz da geldi sıcaklarda iyi olur diyorum.
Öyle yoruldum, öyle yıldım ki... Saçlarıma kendime hiç vakit ayırasım gelmiyor.
Neşe dolu zeynepten eser yok. Tükenmişlik sendromu var bende ama çekip gidecek bir yerim yok. Kahretsin öğrencilik.
Buraya güzel şeyler yazmak istiyorum ama olmuyor işte. Bu aralar ağzına kadar dolmuş bir haldeyim.
Sorun ne en ufak bir fikrim yok.
Biliyorsam bile öyle güzel derine saklamış ki beynim, kendim bile çözemiyorum.
Güçlü görünmeye çalışmaktan çok yoruldum. Güçlü değilim, olmak da istemiyorum.
Bir küçük kız çocuğu şevkati görmek istiyorum.
Benden önce beni düşünecek insanlar olsun istiyorum. Biraz da ben naz yapsam. Biraz da onlar beni üzmekten çekinse.
Olmayınca olmuyor demek ki. Kader deyip, boyun eğmek atadan yadigar bize.
Şairin de dediği gibi; bana biraz bahar gerekiyor Allahım ben hiç iyi değilim.
You Might Also Like
Yüreğimiz #Soma Acımız #Soma
By zeynep'ingünlügü 04:33 acı, keder, soma, yas
Hergün sabah uyanıp yatakta iki, üç saat keyif yaparak kalkardım. Ama bugün öyle olmadı.
Gözümü açtığım gibi salona koştum, tv'yi açtım.bir umutla güzel haberler bekledim #soma'dan.
205 vatandaşımız vefat etmiş. 205 baba, 205 amca, dayı, abi...
Üzüldüm demek hissettiklerimi anlatmaya yetmez, kahroldum...
İş güvenliği pahalı, işçi ucuz diyen taşeron firmaların ihmalkarlığının sonucu.
Keşke bir şey gelse elimizden. Ama yapabildiğimiz tek şey dua etmek. En güzel şekilde ona sığınıp yardım beklemek.
'Çizmelerimi çıkarayım mı?' diyen canım abim sen bütün insanlardan daha temizsin. Senin yüreğini severim. Üzme bizi.
Nasıl ayırmaya çalışırlarsa çalışsınlar acılarımız ortak. #somada maden çöker tüm Türkiye'nin yüreği yanar.
Bizim için hala umut var güzel ülkemin güzel insanları.
Madenden bütün vatandaşlarımız çıkarmadıkça gün aydınlanmayacak.
