Bir kaç gün önce dolmusa bindim. Her zamanki ve her insanın yaptıgı gibi ücreti ödeyip yerime geçtim. Normalde kısa mesafelerde müzik dinlemeyi seviyorum. Önceden olsa kitap okurdum ama burda en uzak mesafe 15 dakika oldugu için müzik dinlemek daha kolay ve pratik geliyor.

O gün tesadüf kulaklıgım evde kalmıs, cam kenarından dısarıyı seyrede seyrede kendimle konusarak gidiyorum. Kafamdan planlar yapıyorum, sınavları, sunumları blog yazılarını falan düzenliyorum. Bayagı mesgul kafam... Sonra bir telefon çaldı ama ne çalmak bütün dolmus inledi zil sesiyle... Sonra telefonun muhattabı açtı ve basladı konusmaya... Alacaklarını konustu, isinin nasıl battıgını anlattı, hesap soracagından bahsetti... Bütün yolcular olaya bayagı asina olduk. Yüksek ses düskünlügü sadece telefon sesinde degil günlük sohbetlerinde de mevcutmus.

Bütün yol boyunca sohbetini dinledik, susmak bilmedi bagıra bagıra kisilik haklarımıza saldırdı adam resmen. Neden bu saygısızlık? Biz senin bütün yol derdini dinlemek zorundamıyız?

Orta koltuktan yaslı bir amca bu ne yahu diye çıkıs yaptı. Adama hısımla dönüp 'ayıp yahu! kaç kisi burda seni dinliyoruz, hiç mi bitmez söyleyeceklerin dedi.'



 Eyvah, amcaya patlıcak bu hanzo dedim! Ne oldu biliyormusunuz? Hiç oralı olmadı. Bayagı duymazdan geldi, keyifle devam etti konusmasına... Bu sefer bütün yolcular cık cıklamaya ayıplamaya basladı... Bizim densiz hanzo, telefonu kapattıkdan sonra 'ne kadar sabırsızsınız surda bir konusturmadınız dedi.. Lafı öylece ortaya söyledi.

Yaptıgı çok normalmis gibi, insanların beynini mesgul etme hakkı varmıs gibi... Bayagı üste çıkar vaziyette savundu kendini... İnerken hala söyleniyordu. Bütün yolcular sok olmustu. Özür dilemek yerine nerdeyse özür diletecekti.

Bu kadar zor mu kibar biri olmak? İnsanların haklarına saldırmadan çevreyi düsünerek hareket etmek bu kadar zor mu?

Biz mi çok düsünceliyiz, bazıları mı çok kaba...

Not: Evet hanzoya çıkıs yapan bir tek yaslı amcaydı. İnsanlar sadece söylenmekle kaldı. Kesin bir tepki koymak yerine pasif söylemleri oldu.

Not2: Amca seni gönülden tebrik ettim!

Bazı günler hiç uyanmak gelmez içimden. O günü next next yapıp ertesi güne geçmek için yoğun istek duyarım.
İnsan uyanır uyanmaz kararsızlık yağmuruna tutulur mu? İster mevsim geçişi diyin, ister depresyon... Ben yorgun bir savaşçıyı oynuyorum.
Hiç bir şeyin beni mutlu edemediği, mutsuzluklar ve memnuniyetsizlikler ülkesine savruluyorum. Ve bu durupdururken hiç bir sebeb yokken olabiliyor.
Demek ki bir insanın stabil ruh haline sahip olması elinde olanlarla bir ilgisi yokmuş. Hiçbir şeyi olmayan insanlar herşeyi olan insanlardan daha mutlu yada daha huzurlu olabiliyormuş. Bunu neden mi yazdım?

Ne elimde olanlardan dolayı şımarıklık yapmak, nede olmayanlar için sitemde bulunmak... Yazdım çünkü yazmak benim için terapiydi ve ben bunu keşfettiğim günden beri yazıyordum.

Her şeye sahip olmak gibi isteklerim olmamasına özen gösterdim. Elde etmek için çabalamak bizim evimizde önemli bir kuraldı. Yemek yemek için sofraya yardım etmelisin, dışarıya çıkmak istiyorsan önce ödevlerin bitmeli, istediğin bir şeyi almak için kendi harçılıgından da bir şeyler koymalısın....
Bu bana doyumlu olmayı öğretti. Büyüyüp  kendi ayaklarım üstünde durmaya başladığımda gerçek dünya ile ne kadar paralel yetiştirildiğimizi gördüm. Hiç zorluk çekmeyip; hayatı öğrettiğin için teşekkür ederim baba...

Arkamı her döndüğümde kocaman bir çınar gibi hissettim gölgesini... Takılıp düşmeme de izin verdi, koşup uçmamada...
Kanatları hep üstümdeydi ama bir o kadar özgür bıraktı...
Çocukluğumun ilk arkadaşıydı, ilk dayanağım. Ben ne yaparsam yapıyım her zaman koşulsuz destekledi beni... Bazen anlattıklarım hakkında hiçbir fikri olmasa bile daima dinledi, Akıl verdi, istediğim zaman elinden gelen her şeyi yaptı. Benim ise tek amacım onu gururlandırmaktı.

Bunun gibi zamanlarda kararsızlıklarımın içinde aklıma hep bu gelir. ^Babam benim yanımda^ bu benim için bir 'motto' güçsüz yada yalnız hissettiğimde; bitmek bilmez bir güç kaynağı...

'İnandığın hedefler uğruna yürü' der, herzaman... 'Kimse seni alkışlamasa da devam. Yapamazsın deseler de vazgeçme. Bir gün başardığın da herkes yanında olucak...'

Başardığım zamanlar herkes yanımdayken çaresizliğe düştüğümde kimseyi göremiyorum. Yanımda olanlar bildiğim, güvendiğim insanlar. Zaten az olsun öz olsun değil mi?

                                                     Bana inanan herkese bende inanıyorum...
                                                   
                                                        zeynep.dilara.durmaz@hotmail.com